کفپوش ورزشی

همانند یک ورزشکار، عملکرد کفپوش ورزشی هم مهم است و باید به گونه ای باشد که خطری برای ورزشکاران نداشته باشد و از آن ها محافظت کند. چمن مصنوعی، چوب سخت و محصولات انعطاف پذیر سه مدل از کفپوش هایی هستند که در اماکن و سالن های ورزشی به کار می روند. مشخصات هر کدام از این گروه ها برای یک هدف ورزشی خاصی در نظر گرفته شده است، چرا که انتخاب نادرست سلامت ورزشکار را در معرض خطر قرار می دهد و هزینه های زیادی را به همراه دارد.
نوآوری در کفپوش ورزشی خطر آسیب دیدن ورزشکاران را به میزان قابل توجهی کاهش داده است. سیستم های چوب سخت باید آزمون DIN را انجام دهند تا توانایی آن ها برای جذب ضربه توپ و بازیکنان مورد بررسی قرار گیرد. چمن مصنوعی به صورتی طراحی شده است که نور خورشید را بازتاب کند و دمای سطح را کاهش دهد. کفپوش های انعطاف پذیر زمانی ضروری است که ورزشکار بازی سختی انجام می دهد و به منظور کاهش آسیب های وارده به ورزشکار، در حین مسابقه است.
طرفدارانی که بر روی صندلی نشسته و بازی را تماشا می کنند، اهمیتی به این موضوع نمی دهند. با این حال این موضوع برای مربیان، مسئولین، ورزشکاران و افرادی که سازنده اماکن ورزشی هستند، بسیار حیاتی است چرا که عملکرد و ایمنی بازیکنان بر روی این کفپوش ها برای آن ها مهم است.
کیفیت کفپوش در هر شرایطی بسیار مهم است. ممکن است این کفپوش، یک کفپوش داخلی برای بازی ژیمناستیک یا کفپوش سالنی برای بازی های گوناگون و یا حتی سطح مصنوعی و قسمت خارجی یک ورزشگاه باشد.
متخصصین پزشکی در سراسر دنیا با این موضوع موافق هستند. یک مقاله منتشر شده آمریکایی توضیح می دهد که چه اندازه، نوع کفپوش و سطح آن در پیشگیری از آسیب دیدگی موثر است.
سطوح مختلف هم بر آسیب دیدگی تاثیر می گذارد. سطوح چوبی داخلی بیشترین میزان جذب ضربه را دارد و امن ترین حالت شناخته می شود؛ در صورتی که زمین های روباز آسفالتی خطرناک تر است. همچنین زمین های بتنی سخت ترین و خطرناک ترین سطوح بوده که باعث آسیب دیدگی های شدید می شود.
دستورالعمل های ایمنی کفپوش ورزشی وجود دارد که مشخصات جزئی آن ها توسط انجمن آمریکایی امتحان و مشخص شده است. این استانداردها در سال ۲۰۰۹ به وجود آمده و حداقل معیارهای لازم برای زمین های ورزشی در شمال آمریکا را مشخص کرده است.
کیفیت سطوح از آسیب دیدگی ورزشکاران جلوگیری نمی کند اما احتمال آسیب دیدگی را کاهش می دهد. در ادامه به عوامل مختلف که در ساخت زمین ورزشی موثر هستند پرداخته می شود:
– سطح با کیفیت باعث آسیب کمتر در مفصل ها می شود:
جذب موثر ضربه برای یک کفپوش زمین ورزشی بسیار اهمیت دارد و باعث کاهش آسیب های درازمدت در ورزشکاران در سنین مختلف می شود.
AAPSM توضیح می دهد که ورزشکاران ممکن است از آسیب هایی مانند ضربه اشتباه، برخورد به بازیکن دیگر و یا افتادن رنج ببرند. این نوع آسیب ها تصادفی هستند و پیشگیری از آن ها بسیار دشوار است و نسبت به آسیب های مزمن خفیف تر هستند چرا که دفعات تکرار بالایی دارند.
یک کفپوش با جذب خوب ضربه باعث آسیب دیدگی کمتر مفاصل ورزشکاران می شود و به حفظ سلامت بدن کمک می کند.
بسکتبال نمونه ای کامل از یک ورزش است که می تواند حرکات زیادی را شامل شود. بازیکنان به طور مداوم در حال اجرا، پریدن، قطع، و چرخش هستند. نصب کفپوش مناسب به حفظ مفصل و رباط ها در پا، مچ پا و زانو کمک می کند این موضوع به ویژه برای ورزشکاران جوان تر که هنوز در حال رشد هستند، اهمیت بیشتری دارد.
معیارهای ASTM F2772 حاکی از آن است که جذب ضربه باید حداقل ۱۰ درصد باشد. با این حال جذب ضربه بیش از ۲۲ درصد باید برای ورزش های رقابتی استفاده شود. هرچه درصد جذب بیشتر شود، سطح مورد نظر در دسته بندی بالاتر و با کیفیت بیشتری قرار خواهد گرفت. اما این مقدار نمی تواند از ۱۰ درصد کمتر شود. به خاطر داشته باشید، سختی مواد، معیاری برای جذب ضربه نیست و بیشتر به نوع کفپوش مورد استفاده بستگی دارد.

کفپوش ورزشی

کفپوش ورزشی

– کیفیت کفپوش ورزشی، مقدار مشخص شده دارد:
استانداردهای ASTM از اصطلاح “تغییر شکل عمودی” برای توصیف یک سطح ورزشی استفاده می کند که توانایی کفپوش ورزشی در برابر پرش و زمین خوردن ورزشکاران را اندازه گیری می کند.
بسیار مهم است که مطمئن شوید کفپوش ورزشی مورد نظر شما مقدار مشخص شده مناسبی برای رده سنی بازیکنان و نوع فعالیت هایی که در آن جا انجام می شود را داشته باشد. نداشتن تغییر شکل عمودی کافی می تواند منجر به آسیب های حاد شود و مقدار تغییر شکل زیاد هم مانع عملکرد مناسب و کاهش پایداری می گردد.
ASTM F2772 می گوید که سطوح مصنوعی ورزشی می تواند حداکثر تغییر شکل عمودی ۳.۵ میلی متر داشته باشد، در حالی که کفپوش ورزشی چوبی ممکن است تغییر شکل عمودی ۵ میلی متر داشته باشد.
طبق گفته LiveStrong.com، کفپوش ورزشی ساخته شده از چوب افرا به دنبال مقادیر مشخص شده ای هستند که بیشتر ورزشکاران ترجیح می دهند.
– سطوح ورزشی با کیفیت، کشش بهتری را فراهم می کند:
یکی دیگر از آسیب هایی که ممکن است اتفاق بیفتد این است که سطوح موجود نتواند کشش مناسبی را فراهم کرده و در بعضی موارد اصطکاک بیش از حد داشته باشد.
ASTM F2772 ضریب اصطکاکی را به عنوان سطحی از کشش در تمام جهات تعریف کرده است. در یک سطح ورزشی با کیفیت، حرکت آسان و ایمن در تمام جهات امکان پذیر است. اگر شما به دنبال انتخاب بهترین گزینه برای کفپوش ورزشی هستید. کفپوش ورزشی لاستیکی بازیافت شده ممکن است برای سالن های بدنسازی مناسب باشند اما استفاده از آن برای ورزش هایی مانند بسکتبال، فوتسال و والیبال باعث ایجاد اصطکاک بیش از حد می گردد.
استانداردها نشان می دهند که سطوح سازگار و مناسب دارای ضریب کششی بین ۸۰ تا ۱۱۰ می باشد.
نگه داری کفپوش ورزشی چوبی بعد از نصب هم مرحله مهمی برای جلوگیری از لغزش و سرخوردگی است. یک مقاله از مجله ی ورزشی Athletic Business نشان می دهد تمیز کردن روزانه و منظم با یک محلول توصیه شده توسط تولید کنندگان کفپوش، تاثیر به سزایی در نگه داری این کفپوش ها در سطح مناسب دارد.
کفپوش ها باید یک بار در سال بازبینی و هر ۱۰ تا ۱۵ سال یکبار، مجددا آب بندی، رنگ آمیزی و تعمیر گردند.
یک کف پوشِ با کیفیت، باعث بهبود عملکرد و کاهش سر و صدا می شود.
معیار نهایی که جزئیات آن در ASTM F2772 آورده شده، شامل تست های پرش توپ و بازگشت توپ است.
مصالح استفاده شده برای سطوح کفپوش ورزشی
کفپوش ورزشی چوبی
چوب یکی از مواد رایج در ساخت سطوح کف ورزشی است و در بسیاری از سیستم های ارتجاعی ناحیه ای به صورت نوار های سخت چوبی، روکش های مهندسی شده و کاشی های کامپوزیت مورد استفاده قرار میگیرند و به شکل های مختلف در دسترس هستند. چوب همچنین به عنوان یک ماده متنوع برای سیستم پشتیبانی یا فرعی «کف پوش های ارتجاعی ترکیب شده» عمل می کند. استفاده از ورق های تخته سه لا، تخته های چوبی یا بتنی، با یا بدون یک لایه انعطاف پذیر یا پد های متصل به زیر تخته، انرژی را جذب می کند. چنین سیستم های پشتیبانی ممکن است ورق های دیگری در بالای خود داشته باشند. چوب را می توان بر روی یک ورق پلاستیکی سلولی در قالب یک کف شناور قرار داد که می توان این کار را در کارخانه یا به صورت درجا انجام داد. چوب سخت باید از کیفیت “انتخاب” برای دستیابی به یکنواختی رنگ و ثبات ، برخوردار باشند. به طور معمول، گونه هایی از قبیل راش، افرا و بلوط برای رنگ و سختی مناسب انتخاب می شوند. چوب مقاوم است اما به طور طبیعی در برابر آب مقاوم نیست. هنگامی که آن ها در زیر کفپوش، به طور مستقیم یا به حالت تعلیق گذاشته می شوند، باید با یک غشای مقاوم در برابر رطوبت(DPM) ، از رطوبت در زیر کف محافظت کنند. حرکات جانبی در کف پوش های چوبی که ناشی از سطوح مختلف رطوبت است، باید توسط یک شکاف حتی در مکان درها، کنترل شود.
شرکت های کفپوش ورزشی
کفپوش ورزشی چوبی در صورت نیاز به تهویه فضاهای زیر زمین باید مشاوره هایی را ارائه دهند و توصیه های مربوط به تمیز کردن کف پوش نیز باید به طور کامل، درک شوند.
بعضی از مقامات، شایع ترین علت شکست همه کفپوش ورزشی را نفوذ آب معرفی کنند.
روکش های سخت چوبی روی تخته سه لا در سیستم های جایگزین همچنین برای کاهش مناسب نیرو و خصوصیاتی تغییر مکانی، می تواند مورد استفاده قرار گیرد.

کفپوش ورزشی

کفپوش ورزشی

کفپوش های ورقه ای و پلیمری
وینیل، لینولئوم، لاستیک و کامپوزیت به طور گسترده برای سطوح کفپوش ورزشی استفاده می شود. آن ها معمولاً به صورت ورقه ای با فوم در پشت خود هستند که حالت های ارتجاعی نقطه ای و مرکب را ایجاد می کنند. همچنین می توانند سطح پوششی را برای سیستم ارتجاعی ترکیبی ایجاد کنند. بدون سیستم پشتیبانی کننده یا فوم در پشت آن، کیفیت قبل را نخواهند داشت و باید برای جلوگیری از بی نظمی، مراقبت های شدیدی انجام گیرد. وجود فوم در پشت آن، حالت نرمی را بهبود می دهد که برای ورزش های پابرهنه و خوابیده یک مزیت محسوب می شود. با این حال، این نوع کفپوش ورزشی، می تواند انجام فعالیت هایی مانند اسکیت که نیاز به سطح سفت دارند را محدود کند.
متناوبا، گروهی از مواد پلیمری وجود دارد که می تواند درجا مخلوط شده و یک سطح بازیِ بدون درز را تشکیل دهد. پوشش زیر می تواند یک پلاستیک سلولی، ورق های پیش ساخته یا مواد رزین درجا باشد. پس از آن، برای ایجاد سطح نهایی، می توان یک پوشش پلیمری با ضخامت های مختلف را اجرا کرد. سطح نهایی که می تواند ضخامت ۱ تا ۴ میلی متر داشته باشد، معمولاً مات است و در طیف وسیعی از رنگ ها موجود است. سطوح با ضخامت ۴ میلی متر ممکن است برای کفش های دارای میخ، مناسب باشد. این نوع سطح معمولا “ارتجاعی نقطه ای” در نظر گرفته می شود، اما می توان با اضافه کردن مواد مصنوعی به زیر لایه ها، به عملکرد ارتجاعی مرکب هم دستیابی پیدا کرد.
طیف وسیعی از پوشش های نازک پلیمری به صورت ورقه های رنگی اکریلیک وجود دارد که برای ورزش تنیس استفاده می شود. اینها معمولا در خارج از استاندارد BS EN 14904-1 قرار می گیرند مگر این که یک سطح پشتیبان داشته باشند. به وب سایت فدراسیون بین المللی تنیس مراجعه کنید.
رویکرد دیگر، استفاده از یک لایه سطح پلیمری در جا به عنوان سطح رویی است که سیستم ارتجاعی ترکیب شده را ایجاد می کند. تمام ورقه های انعطاف پذیر باید طبق استاندارد BS 8203: 2001 گذاشته شوند.
کفپوش ورزشی

کفپوش ورزشی چوبی نساجی
سطوح کف نساجی در طیف وسیعی از مواد موجود در دسترس هستند:
– محصول با بافت سنگین
– نمد
– مخمل
– Flock
– فرش بافتنی
– فرش با فیبرهای متصل
خصوصیات این سطوح بستگی به مواد و ساخت ،به ویژه دوام و مقاومت در برابر لغزش و چرخش توپ دارد.
این سطوح بیشتر به عنوان کفپوش ورزشی
کفپوش ورزشی چوبی زمین های تخصصی و به صورت موقت استفاده می شوند. علاوه بر این، گرما و ویژگی های لمسی، آنها را برای فعالیت هایی مانند ژیمناستیک و ایروبیک و محیط های بدنسازی مناسب می سازد و همچنین کیفیت جذب صدا یک مزیت برای این سطوح است.
ویژگی های ساخت
الزامات این لایه برایکفپوش ورزشی
کفپوش ورزشی چوبی مختلف باید در مراحل اولیه انتخاب و طراحی اعمال شوند. بعضی از این محصولات نیاز به یک نوار بر روی دال دارند که بر روی آن قرارگیرند در صورتی که برخی می توانند مستقیما بر روی دال اعمال شوند. ضخامت رنگ کفپوش ورزشی کفپوش ورزشی چوبی ، درجه مسطح بودن و استاندارد های تولید، فاکتور های اصلی می باشند. به طور کلی این کفپوش ها باید مسطح باشند و انحراف آن ها از مبدا تا نقطه مورد نظر باید کمتر از۶ میلی متر باشد((BS 7044بخش چهارم)) و همواری آن نباید بیش تر از ۲ میلی متر در زیر یک گوشه مستقیم ۳۰۰ میلی متری و ۶ میلیمتر در زیر یک گوشه مستقیم ۳ متری باشد ( BS EN 14904). برخی از سیستم های “ارتجاعی ناحیه ای و ترکیب شده”، دارای فاصله پر کن هایی هستند که ناهمواری و نا میزان بودن لایه زیر کف را جبران می کند.

کفپوش ورزشی

کفپوش ورزشی

 

عملیات سطح کفپوش ورزشی
راه حل های سخت کننده شیمیایی، غشای عمل آوری و قدرت شناوری بتن به طور کامل می تواند چسبندگی را تحت تاثیر قرار دهد. زمانی که کفپوش مستقیماً بر روی دال بتنی بچسبد، چسبندگی و آماده سازی سطح باید توسط سازنده گفته شود.
گرمایش کفپوش و خدمات دیگر
برخی از سیستم های کفپوش ورزشی ممکن است دارای لوله های زیرزمینی آب گرم و دیگر خدمات در زیر خود باشند. درصورتی که از این نوع سیستم ها استفاده شود، باید ملاحظات جدی در مورد آن توسط سازندگان یا تامین کنندگان انجام گیرد. ویژگی های عملکرد ورزشی کفپوش ها ممکن است با دما تغییر کند. برخی از تولید کنندگان کفپوش ورزشی به شدت مخالف این روش هستند.
به طور کلی درجه حرارت مواد کامپوزیتی نباید بیش از ۲۷ درجه سانتیگراد شود. روش های متداول تر گرمایش، شامل سیستم های هوای گرم یا لوله های گرما زا هستند. هر دو روش، دارای مزایای بالقوه از لحاظ پاسخ دهی سریع به تغییر شرایط آب و هوا و عوامل استفاده، هستند.